مقالات محتوایی1405/07/08

گاهی بهترین صحنه، همان نسخه‌ای‌ست که بارها از ساختنش منصرف شدی چون زیادی شبیه خودت بود

گاهی سخت‌ترین بخش خلق یک اثر، ساختن چیزی نیست که نمی‌شناسیم؛ بلکه روبه‌روشدن با چیزی است که بیش از حد به خودمان نزدیک است. بعضی صحنه‌ها به‌خاطر ضعف کنار گذاشته نمی‌شوند، بلکه چون واقعی، شخصی و بی‌پرده‌اند، ساختنشان جسارت بیشتری می‌خواهد. اما گاهی همین بخش‌های صادقانه‌اند که به یک اثر هویت می‌دهند و ارتباط عمیق‌تری با مخاطب می‌سازند. کستیار با پیوند دادن آدم‌ها و نگاه‌های مختلف، می‌تواند فضایی برای شکل‌گیری چنین روایت‌های شخصی و متفاوتی فراهم کند.

۲ دقیقه

متن مقاله

بعضی صحنه‌ها را بارها می‌نویسی. پاک می‌کنی. دوباره می‌نویسی. نسخه‌ی دیگری می‌سازی و باز هم احساس می‌کنی بهتر است کنار گذاشته شوند. نه به این دلیل که ضعیف‌اند. شاید دقیقاً برعکس باشد. شاید بیش از حد واقعی‌اند. گاهی بهترین صحنه، همان نسخه‌ای‌ست که بارها از ساختنش منصرف شدی چون زیادی شبیه خودت بود. خلق‌کردن همیشه پشت شخصیت‌ها، دیالوگ‌ها و تصاویر پنهان نمی‌ماند. گاهی بخشی از خودِ سازنده وارد اثر می‌شود؛ یک ترس قدیمی، خاطره‌ای شخصی، سؤالی که هنوز پاسخی برایش پیدا نکرده یا احساسی که بیان‌کردنش ساده نیست. و درست همین‌جا ساختن سخت‌تر می‌شود. چون دیگر فقط درباره‌ی شخصیت خیالی قصه حرف نمی‌زنی. چیزی از خودت هم داخل قاب قرار گرفته است. اولین واکنش ممکن است حذف‌کردن باشد. صحنه را کمی عمومی‌تر می‌کنی. دیالوگ را تغییر می‌دهی. احساس را کمتر می‌کنی و فاصله‌ای امن میان خودت و چیزی که ساخته‌ای قرار می‌دهی. اما گاهی با همین کار، همان چیزی را حذف می‌کنی که قرار بود به اثر هویت بدهد. مخاطب شاید نداند کدام بخش از داستان واقعی است و کدام بخش تخیل. اصلاً لازم نیست بداند. اما معمولاً می‌تواند صداقت یک لحظه را احساس کند. یک اجرای واقعی، سکوتی درست یا جمله‌ای که از تجربه‌ای عمیق آمده، می‌تواند اثری بگذارد که با تکنیک به‌تنهایی به‌سادگی ساخته نمی‌شود. البته شخصی‌بودن به این معنا نیست که سازنده باید همه‌چیز را درباره‌ی خودش آشکار کند. مرزها همچنان مهم‌اند. مسئله این است که بتوانی تشخیص بدهی آیا چیزی را کنار می‌گذاری چون به داستان تعلق ندارد، یا فقط چون نزدیک‌شدن به آن برایت دشوار است. گاهی حضور آدم‌های درست در یک پروژه کمک می‌کند همین تفاوت را بهتر ببینی. نویسنده، کارگردان، بازیگر، فیلمبردار یا تدوینگر می‌تواند با نگاه خودش فضایی ایجاد کند که یک ایده‌ی شخصی بدون از دست دادن صداقتش، به تجربه‌ای قابل‌فهم برای دیگران تبدیل شود. کستیار تلاش می‌کند چنین آدم‌ها و پروژه‌هایی را به یکدیگر نزدیک کند؛ چون گاهی برای ساختن شخصی‌ترین بخش یک اثر، بیش از هر چیز به همکاری نیاز داری که بفهمد چه چیزی در آن صحنه نباید از بین برود. پس شاید قبل از کنار گذاشتن آن صحنه برای بار بعد، ارزش داشته باشد یک سؤال از خودت بپرسی: «واقعاً این صحنه کار نمی‌کند... یا فقط زیادی به من نزدیک است؟» شاید همان نسخه‌ای که ساختنش سخت‌تر از همه بوده، در نهایت صادقانه‌ترین بخش داستانت شود. کستیار؛ جایی که نگاه‌های درست، کمک می‌کنند شخصی‌ترین ایده‌ها به داستان‌هایی تبدیل شوند که دیگران هم می‌توانند احساسشان کنند.

دیدگاه‌ها

هنوز دیدگاهی ثبت نشده.

برای ثبت دیدگاه وارد شوید.