استوریبورد؛ جایی که کارگردان آینده را میبیند
قبل از اینکه بازیگر مقابل دوربین قرار بگیرد و اولین برداشت ضبط شود، بعضی کارگردانها بخش زیادی از فیلم را یکبار در ذهن خود دیدهاند. استوریبورد راهی است برای بیرون آوردن همان تصاویر از ذهن و تبدیل کردنشان به یک نقشهی قابلدیدن برای تمام اعضای گروه.
استوریبورد مجموعهای از قابهای تصویری است که نشان میدهد یک سکانس قرار است تقریباً چگونه دیده شود. اندازهی نما، زاویهی دوربین، جای شخصیتها و حتی جهت بعضی حرکتها را میتوان پیش از شروع فیلمبرداری در آن مشخص کرد.
این تصاویر لازم نیست طراحیهای پیچیده و بینقصی باشند. گاهی چند طرح ساده برای انتقال ایده کافی است. چیزی که اهمیت دارد این است که اعضای گروه بتوانند بفهمند کارگردان چه تصویری در ذهن دارد.
در سکانسهای پیچیده، اهمیت استوریبورد بیشتر میشود. تصور کنید چند بازیگر همزمان حرکت میکنند، دوربین باید مسیر مشخصی را طی کند و اتفاق مهمی نیز در نقطهی خاصی از قاب رخ دهد. برنامهریزی تصویری چنین صحنهای میتواند قبل از حضور گروه در لوکیشن، بسیاری از ابهامها را برطرف کند.
استوریبورد همچنین به ایجاد یک زبان مشترک میان بخشهای مختلف تولید کمک میکند. فیلمبردار میتواند دربارهی زاویه و لنز تصمیم دقیقتری بگیرد، طراح صحنه متوجه میشود چه قسمتهایی از محیط در قاب دیده خواهند شد و گروه تولید نیز تصویر واضحتری از نیازهای هر نما خواهد داشت.
یکی از مزیتهای مهم این مرحله، امکان اشتباه کردن بدون هزینهی زیاد است. تغییر یک قاب در استوریبورد ساده است؛ اما تغییر همان تصمیم زمانی که بازیگران، عوامل و تجهیزات آمادهی فیلمبرداری هستند، میتواند زمان و هزینهی زیادی ایجاد کند.
با این حال، استوریبورد قرار نیست خلاقیت سر صحنه را محدود کند. شرایط واقعی لوکیشن، اجرای بازیگر یا یک ایدهی تازه ممکن است باعث شود کارگردان تصمیم متفاوتی بگیرد. استوریبورد مسیر اولیه را مشخص میکند، نه اینکه تمام انتخابهای بعدی را از بین ببرد.
در کستیار، شکلگیری یک اثر حرفهای حاصل همکاری تخصصهای مختلف است؛ از افرادی که تصاویر اولیه را طراحی میکنند تا کسانی که در نهایت همان ایدهها را مقابل دوربین به واقعیت تبدیل میکنند.
استوریبورد پیشبینی آینده نیست؛ فرصتی است برای دیدن فیلم، قبل از اینکه فیلمی وجود داشته باشد. 🎬🧡✏️
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود