بدن بازیگر هم دیالوگ دارد

بدن بازیگر هم دیالوگ دارد ‌ بازیگری فقط به دیالوگ، حالت چهره و لحن صدا محدود نمی‌شود. گاهی یک شخصیت پیش از آنکه حتی یک کلمه حرف بزند، با نحوه‌ی ایستادن، راه رفتن یا حرکت دست‌هایش اطلاعات زیادی درباره‌ی خودش به مخاطب می‌دهد. بدن بازیگر یکی از مهم‌ترین ابزارهای روایت است. به همین دلیل تمرین‌های حرکتی بخش مهمی از آماده‌سازی بسیاری از بازیگران محسوب می‌شوند. این تمرین‌ها قرار نیست بازیگر را الزاماً به یک رقصنده تبدیل کنند؛ هدف اصلی، شناخت بهتر بدن و توانایی کنترل آگاهانه‌ی آن در مقابل دوربین یا روی صحنه است. هر شخصیت می‌تواند زبان بدن مخصوص خودش را داشته باشد. فردی مضطرب ممکن است حرکات کوتاه و ناآرام داشته باشد، در حالی که شخصیتی مطمئن با ریتمی آرام‌تر حرکت کند و فضای بیشتری را در اختیار بگیرد. حتی سرعت نشستن، جهت نگاه یا فاصله‌ای که شخصیت با دیگران حفظ می‌کند می‌تواند بخشی از شخصیت‌پردازی باشد. تمرین گروهی نیز اهمیت زیادی دارد. وقتی چند بازیگر در یک صحنه حضور دارند، حرکت هرکدام روی دیگری تأثیر می‌گذارد. اینکه چه کسی وارد فضای دیگری می‌شود، چه زمانی فاصله می‌گیرد یا چگونه موقعیت خود را تغییر می‌دهد، می‌تواند بدون یک خط دیالوگ رابطه‌ی میان شخصیت‌ها را نشان دهد. در مقابل دوربین، این جزئیات حساس‌تر هم می‌شوند. یک حرکت کوچک در نمای نزدیک ممکن است بسیار قدرتمند دیده شود، در حالی که همان حرکت در نمای باز تقریباً به چشم نیاید. بازیگر حرفه‌ای یاد می‌گیرد انرژی و اندازه‌ی حرکات خود را با نوع صحنه و قاب هماهنگ کند. تکرارپذیری هم یکی دیگر از مهارت‌های مهم است. اگر یک صحنه چندین بار از زوایای مختلف ضبط شود، بازیگر باید بتواند بسیاری از حرکات اصلی خود را با ریتم و زمان‌بندی نسبتاً مشابه تکرار کند تا هنگام تدوین، پیوستگی صحنه حفظ شود. برای همین تمرین، مشاهده و شناخت بدن بخشی از مسیر حرفه‌ای بازیگر است. ثبت چنین مهارت‌هایی در پروفایل کستیار نیز می‌تواند تصویر دقیق‌تری از توانایی‌های یک هنرمند ارائه دهد؛ به‌خصوص برای پروژه‌هایی که حرکت، هماهنگی بدنی، رقص یا اجرای فیزیکی نقش مهمی در آن‌ها دارد. گاهی قوی‌ترین جمله‌ی یک شخصیت، همان جمله‌ای است که هرگز گفته نمی‌شود؛ بدن او آن را روایت می‌کند.