بعضی ایده‌ها، آن‌قدر زنده‌اند که نمی‌شود نادیده‌شان گرفت

همه ایده‌ها ماندگار نمی‌شوند. بعضی‌ها برای چند دقیقه به ذهن می‌آیند و بعد میان هزاران فکر دیگر گم می‌شوند. اما بعضی ایده‌ها متفاوت‌اند؛ هرچقدر هم کنارشان بگذاری، دوباره برمی‌گردند. یک تصویر، یک شخصیت، یک دیالوگ، یک صحنه یا حتی حسی که هنوز نمی‌دانی چطور باید آن را روایت کنی. بعضی ایده‌ها، آن‌قدر زنده‌اند که نمی‌شود نادیده‌شان گرفت. شاید همین ویژگی، اولین نشانه‌ی یک داستان باشد که ارزش ساخته‌شدن دارد. اما فاصله‌ی میان داشتن یک ایده و ساختن یک اثر واقعی، فقط با فکر کردن طی نمی‌شود. هر ایده برای جان گرفتن به چیزهای دیگری هم نیاز دارد؛ تجربه، مهارت، امکانات و مهم‌تر از همه، آدم‌هایی که بتوانند بخشی از آن را به واقعیت تبدیل کنند. یک نویسنده می‌تواند به ایده ساختار بدهد. یک بازیگر می‌تواند به شخصیت جان ببخشد. یک فیلم‌بردار می‌تواند چیزی را که در ذهن بوده به تصویر تبدیل کند و حضور یک همکار خلاق ممکن است حتی زاویه‌ای را نشان دهد که در ابتدا وجود نداشته است. اینجاست که همکاری، بخشی از فرآیند خلق می‌شود. گاهی ایده‌ای که مدت‌ها فقط در ذهن یک نفر زندگی کرده، با ورود آدم‌های تازه رشد می‌کند، تغییر می‌کند و تبدیل به چیزی می‌شود که از تصور اولیه هم فراتر می‌رود. کستیار تلاش می‌کند فاصله‌ی میان ایده، آدم‌ها و پروژه‌ها را کمتر کند؛ فضایی برای پیدا کردن متخصصان، شکل‌گیری ارتباط‌های حرفه‌ای و شروع همکاری‌هایی که می‌توانند یک فکر را به یک داستان واقعی تبدیل کنند. چون شاید آن ایده‌ای که مدام به ذهنت برمی‌گردد، فقط نمی‌خواهد به آن فکر کنی. شاید می‌خواهد ساخته شود. کستیار؛ جایی که ایده‌های زنده، آدم‌های لازم برای جان گرفتن را پیدا می‌کنند.