بعضی ایدهها با سروصدا وارد ذهن نمیشوند.
نه داستان کاملی همراهشان هست، نه شخصیتهایشان را میشناسی و نه حتی میدانی قرار است به کجا برسند.
شاید فقط یک تصویر باشد.
یک جمله.
یک موقعیت ساده.
یا شخصیتی که هنوز حتی اسم ندارد.
در نگاه اول آنقدر کوچک است که شاید یادداشتش کنی و بعد برای مدتها فراموشش کنی.
اما بعضی از همین جرقههای کوچک، ظرفیت عجیبی دارند.
بعضی ایدهها آنقدر کوچک شروع میشوند که جدیشان نمیگیری؛ تا وقتی میبینی یک جهان کامل داخلشان پنهان بوده.
کافی است کمی بیشتر به آنها فرصت بدهی.
یک سؤال دربارهی همان شخصیت میتواند گذشتهای برایش بسازد. گذشتهی او شخصیت دیگری را وارد قصه میکند. آن شخصیت به یک مکان احتیاج دارد و آن مکان شاید قواعد جهان تازهای را شکل دهد.
ناگهان چیزی که فقط یک خط روی کاغذ بود، تبدیل شده به مجموعهای از آدمها، روابط، مکانها و اتفاقها.
یک جهان شروع به شکلگرفتن کرده است.
اما ایدهها همیشه بهتنهایی رشد نمیکنند.
گاهی یک نویسنده امکان روایی تازهای در آن میبیند. یک بازیگر بُعدی به شخصیت میدهد که قبلاً وجود نداشت. فیلمبردار زبان بصری متفاوتی پیشنهاد میکند و طراح صحنه، جهانی را که فقط در ذهن بوده به چیزی قابل دیدن تبدیل میکند.
هر آدم تازه میتواند بخش دیگری از ظرفیت پنهان یک ایده را آشکار کند.
برای همین شاید مهمترین سؤال دربارهی یک ایدهی کوچک این نباشد که «آیا به اندازهی کافی بزرگ است؟»
شاید سؤال بهتر این باشد:
«اگر فرصت رشد پیدا کند، تا کجا میتواند برود؟»
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیک کند تا جرقههای اولیه فرصت پیدا کنند با نگاهها و تواناییهای تازه روبهرو شوند.
چون گاهی فاصلهی میان یک یادداشت ساده و یک پروژهی واقعی، فقط پیدا کردن آدمهایی است که بتوانند چیزی را ببینند که هنوز ساخته نشده.
پس دفعهی بعد که ایدهای کوچک از ذهنت عبور کرد، خیلی زود از کنارش نگذر.
شاید چیزی که امروز فقط چند کلمه در گوشهی دفترت است، فردا به جهانی تبدیل شود که دهها شخصیت و صدها داستان برای گفتن دارد.
کستیار؛ جایی که ایدههای کوچک، آدمهای درست را پیدا میکنند تا جهانهای بزرگتری بسازند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود