بعضی ایدهها با یک تصویر واضح شروع میشوند.
میدانی چه میخواهی بسازی، شخصیتها را میشناسی و حتی میتوانی پایان داستان را تصور کنی.
اما همهی ایدهها اینطور نیستند.
بعضی فقط مثل سایهای در گوشهی ذهن ظاهر میشوند؛ حضورشان را احساس میکنی، اما هنوز نمیتوانی دقیقاً بگویی چه هستند.
بعضی ایدهها در تاریکی شکل میگیرند؛ فقط وقتی حرکت میکنی، میفهمی چه چیزی دنبالت آمده.
در چنین لحظهای، منتظر ماندن برای رسیدن به یک تصویر کاملاً واضح همیشه جواب نمیدهد.
گاهی باید اولین صحنه را بنویسی، دوربین را روشن کنی، با یک بازیگر تمرین کنی، لوکیشنها را ببینی یا ایدهات را با آدم دیگری در میان بگذاری.
هر حرکت، بخش دیگری از آن سایه را آشکار میکند.
ممکن است شخصیتی که در ابتدا فرعی بود، تبدیل به قلب داستان شود. شاید یک لوکیشن مسیر بصری پروژه را تغییر دهد یا پیشنهاد یکی از اعضای تیم، معنایی به ایده بدهد که در نسخهی اولیه وجود نداشت.
اینجاست که ساختن، دیگر فقط اجرای یک ایده نیست.
خودِ ساختن تبدیل به راهی برای کشف ایده میشود.
همکاری نیز بخش مهمی از همین کشف است.
نویسنده یک زاویه میبیند، بازیگر زاویهای دیگر، فیلمبردار شکل دیگری از همان جهان را پیدا میکند و تدوینگر شاید ارتباطی میان لحظهها کشف کند که هنگام فیلمبرداری هنوز دیده نمیشد.
هر نگاه تازه میتواند کمی نور روی بخشی از ایده بیندازد.
کستیار تلاش میکند آدمهای صنعت تصویر و پروژهها را به یکدیگر نزدیک کند تا چنین برخوردهایی سادهتر شکل بگیرند؛ چون گاهی برای کاملشدن یک ایده، به جواب آماده احتیاج نداری.
به یک حرکت تازه، یک تجربهی تازه یا آدمی نیاز داری که باعث شود چیزها را از زاویهی دیگری ببینی.
پس اگر ایدهای هنوز برایت کاملاً روشن نیست، شاید قرار نیست همان ابتدا همهچیز را دربارهاش بدانی.
گاهی کافی است حرکت کنی.
چون ممکن است چند قدم جلوتر برگردی و ببینی آن سایهی مبهمی که تمام مسیر همراهت بوده، حالا به داستانی تبدیل شده که در آغاز حتی نمیتوانستی شکلش را تصور کنی.
کستیار؛ جایی که حرکتهای تازه، به ایدههای مبهم فرصت میدهند شکل واقعیشان را پیدا کنند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود