وقتی مسیری جواب نمیدهد، اولین واکنش معمولاً پیدا کردن راه دیگری است.
راهی که قبلاً امتحان شده باشد، نشانهای داشته باشد و بدانیم تقریباً به کجا ختم میشود.
اما همیشه چنین راهی وجود ندارد.
گاهی جلو میروی و ناگهان متوجه میشوی نقشه تمام شده است.
بعضی ایدهها مسیر را پیدا نمیکنند؛ جایی که راه تمام میشود، راه تازهای میسازند.
در یک پروژهی تصویری، این بنبست میتواند شکلهای مختلفی داشته باشد.
شاید یک صحنه با روش اولیه کار نکند. شاید لوکیشن موردنظر در دسترس نباشد، روایت به نتیجه نرسد یا چیزی که روی کاغذ عالی به نظر میرسید، مقابل دوربین آن تأثیر مورد انتظار را نداشته باشد.
در چنین لحظهای دو انتخاب وجود دارد؛ برگشتن به همان مسیرهای آشنا یا پرسیدن یک سؤال تازه:
اگر اصلاً راه دیگری وجود نداشته باشد، میتوانیم خودمان آن را بسازیم؟
همین سؤال میتواند آغاز خلاقیت باشد.
یک فیلمبردار شاید راه متفاوتی برای اجرای صحنه پیشنهاد کند. یک نویسنده میتواند محدودیت را وارد خود داستان کند. یک طراح ممکن است از چیزی که در ابتدا مشکل به نظر میرسید، بخشی از هویت بصری اثر را بسازد.
و گاهی ورود یک آدم تازه، مسیری را نشان میدهد که هیچکدام از اعضای قبلی تیم به آن فکر نکرده بودند.
اینجاست که تفاوت نگاهها ارزش واقعی خودش را نشان میدهد.
همکاری فقط برای تقسیم کار نیست؛ گاهی یعنی کنار هم قرار گرفتن چند ذهن برای ساختن راهی که هیچکدام بهتنهایی نمیتوانستند ببینند.
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیکتر کند تا در لحظههایی که مسیرهای معمول پاسخ نمیدهند، امکان پیدا کردن نگاهها، مهارتها و همکاریهای تازه بیشتر شود.
چون بنبست همیشه پایان یک ایده نیست.
گاهی فقط پایان راهی است که از قبل میشناختی؛ و درست بعد از آن، فرصتی برای ساختن مسیری آغاز میشود که هنوز روی هیچ نقشهای وجود ندارد.
کستیار؛ جایی که پایان یک مسیر، میتواند آغاز ساختن راهی تازه باشد.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود