هر داستان با مجموعهای از قواعد شروع میشود.
شخصیتها مشخصاند، جهان داستان منطق خودش را دارد و معمولاً تصویری از مسیری که قرار است طی شود در ذهن سازندگان شکل گرفته است.
اما بعد، یک ایدهی تازه وارد میشود.
ایدهای که قرار نیست آرام گوشهای از پروژه بنشیند و خودش را با همهچیز هماهنگ کند.
بعضی ایدهها وارد داستان نمیشوند؛ میآیند تا تمام قواعدش را بههم بزنند.
شاید یک نویسنده پیشنهاد کند داستان از زاویهای روایت شود که هیچکس انتظارش را نداشته. شاید بازیگری شخصیت را کاملاً متفاوت از چیزی که روی کاغذ تصور شده بود اجرا کند، یا یک طراح، فیلمبردار و تدوینگر زبان تازهای برای اثری پیدا کند که تا آن لحظه کاملاً آشنا به نظر میرسید.
در ابتدا، چنین پیشنهادهایی ممکن است حتی اشتباه به نظر برسند.
چون قواعد آشنا امنیت دارند. میدانیم قبلاً جواب دادهاند و تقریباً میتوانیم نتیجهشان را پیشبینی کنیم.
اما خلاقیت همیشه در محدودهی چیزهای قابل پیشبینی اتفاق نمیافتد.
گاهی باید یکی از همان قواعد قدیمی را کنار گذاشت و پرسید:
اگر مجبور نبودیم این داستان را مثل همیشه تعریف کنیم، چه میساختیم؟
همین سؤال ساده میتواند درهایی را باز کند که تا چند لحظه قبل اصلاً وجود نداشتند.
اینجاست که حضور آدمهایی با تجربهها و نگاههای متفاوت اهمیت پیدا میکند. هر فرد تازه ممکن است فرضی را زیر سؤال ببرد که دیگران مدتها بدون فکر پذیرفتهاند؛ و گاهی همین تفاوت نگاه، پروژه را از تکرار دور میکند و به آن هویتی تازه میدهد.
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیکتر کند؛ تا ایدههای متفاوت فرصت برخورد پیدا کنند و همکاریهایی شکل بگیرند که نتیجهشان از ابتدا قابل پیشبینی نیست.
چون بعضی ایدهها برای کاملکردن داستان قبلی نمیآیند.
آنها میآیند تا نشان دهند شاید داستان دیگری هم امکانپذیر بوده است.
کستیار؛ جایی که ایدههای جسور، قواعد تازهای برای داستانهای تازه میسازند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود