وقتی یک ایده متولد میشود، معمولاً تصویری از مقصد هم همراهش داریم.
فکر میکنیم میدانیم داستان قرار است دربارهی چه باشد، شخصیتها چه مسیری را طی کنند و پروژه در نهایت چه شکلی پیدا کند.
اما ساختن همیشه طبق همان نقشهی اولیه پیش نمیرود.
گاهی مسیر عوض میشود.
فیلمنامه بازنویسی میشود، شخصیتی تغییر میکند، یک ایده کنار گذاشته میشود یا آدم تازهای وارد پروژه میشود و سؤالی میپرسد که همهچیز را دوباره به حرکت درمیآورد.
از بیرون شاید شبیه گمشدن باشد.
اما شاید داستان اصلاً گم نشده باشد.
بعضی داستانها راهشان را گم نمیکنند؛ فقط برای پیدا کردن خودشان، مسیر طولانیتری انتخاب میکنند.
گاهی باید یک راه را تا انتها بروی تا بفهمی مسیر درستی نبوده است.
گاهی باید نسخهای را بنویسی و کنار بگذاری تا نسخهی بعدی بتواند متولد شود. حتی یک بنبست میتواند چیزی دربارهی داستان به تو نشان دهد که در مسیر مستقیم هرگز متوجهش نمیشدی.
این پیچها و تغییر جهتها لزوماً اتلاف وقت نیستند.
آنها بخشی از فرایند کشفاند.
در صنعت تصویر، بسیاری از تصمیمهای مهم زمانی شکل میگیرند که پروژه با چیزی غیرمنتظره روبهرو میشود. یک محدودیت تولید ممکن است به راهحلی خلاقانه منجر شود. یک همکاری تازه میتواند زاویهی دیگری به داستان بدهد و یک پیشنهاد ساده شاید مسیر بصری یا روایی اثر را کاملاً تغییر دهد.
گاهی پروژه برای رسیدن به شکل واقعی خودش، باید چند نسخه از خودش را پشت سر بگذارد.
و در این مسیر، آدمها اهمیت زیادی دارند.
نویسنده، بازیگر، فیلمبردار، تدوینگر، طراح یا هر متخصص دیگری میتواند بخشی از راهی را ببیند که برای دیگران هنوز پیدا نشده است.
کستیار تلاش میکند این آدمها و پروژهها را به یکدیگر نزدیک کند؛ تا وقتی مسیر تغییر میکند، امکان پیدا کردن نگاهها، تجربهها و همکاریهای تازه وجود داشته باشد.
پس اگر پروژهای دقیقاً مطابق نقشهی اول پیش نرفت، شاید هنوز برای گفتن اینکه «راه را گم کرده» زود باشد.
شاید همین پیچها، بازگشتها و مسیرهای فرعی دارند آن را به جایی میرسانند که از ابتدا باید به آن میرسید:
به خودش.
کستیار؛ جایی که مسیرهای متفاوت، میتوانند به داستانی برسند که در راه شکل واقعی خودش را پیدا کرده است.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود