بعضی داستانها از همان ابتدا همهچیزشان را به ما نشان میدهند.
میدانیم شخصیت اصلی کیست، قرار است چه اتفاقی بیفتد و داستان به کجا برسد.
اما همهی ایدهها اینقدر واضح نیستند.
گاهی فقط یک تصویر داری. یک شخصیت بدون گذشته. یک موقعیت بدون پایان. شاید حتی فقط حسی باشد که میدانی ارزش دنبالکردن دارد، اما هنوز نمیدانی چه چیزی پشت آن پنهان شده است.
بعضی داستانها یکباره ظاهر نمیشوند؛ باید آرامآرام پیدایشان کنی.
هر قدم میتواند بخش دیگری از آن را آشکار کند.
یک گفتوگو ممکن است شخصیت را واضحتر کند. دیدن یک لوکیشن میتواند صحنهای تازه بسازد. تجربهی یک بازیگر شاید بُعد دیگری به نقش بدهد و نگاه یک نویسنده، کارگردان یا متخصص خلاق میتواند مسیری را نشان دهد که در نسخهی اولیهی ایده وجود نداشته است.
در چنین شرایطی، ساختن داستان بیشتر شبیه کشفکردن است تا اجرای یک نقشهی از پیش آماده.
تو تکههای مختلف را پیدا میکنی، کنار هم قرار میدهی، بعضی را حذف میکنی و دوباره به کل تصویر نگاه میکنی.
کمکم چیزی که در ابتدا مبهم بود، شکل پیدا میکند.
این فرآیند یکی از جذابترین ویژگیهای همکاری در صنعت تصویر است؛ چون هر آدم تازه میتواند بخشی از داستان را ببیند که برای دیگران پنهان مانده است.
کستیار تلاش میکند امکان چنین برخوردهایی را بیشتر کند؛ جایی که پروژهها، ایدهها و متخصصان صنعت تصویر بتوانند یکدیگر را پیدا کنند و تجربهها و نگاههای متفاوت کنار هم قرار بگیرند.
شاید لازم نباشد از همان روز اول تمام داستان را بدانی.
گاهی کافی است اولین نشانه را پیدا کنی، دنبالش بروی و اجازه بدهی باقی داستان آرامآرام خودش را نشان دهد.
کستیار؛ جایی که تکههای پراکنده، میتوانند به یک داستان کامل تبدیل شوند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود