همه داستانها با دیالوگ شروع نمیشوند.
گاهی نقطهی آغاز، درست همان لحظهای است که هیچکس چیزی نمیگوید؛ یک نگاه، یک احساس، یک خاطره یا فکری که مدتها گوشهی ذهن باقی مانده است.
اما بعضی سکوتها قرار نیست برای همیشه سکوت بمانند.
بعضی سکوتها، آغاز داستانیست که دیگر نمیشود نگفت.
بسیاری از ایدههای ماندگار از همین نقطه متولد میشوند؛ از چیزی که هنوز کلمهای برایش پیدا نشده، اما آنقدر حضور دارد که نمیتوان از کنارش عبور کرد.
اینجاست که هنر روایت معنا پیدا میکند.
یک نویسنده میتواند برای آن سکوت کلمه پیدا کند. یک بازیگر میتواند احساسی را که نوشته نشده، با یک نگاه منتقل کند. یک فیلمبردار میتواند آن را در نور و تصویر نشان دهد و یک کارگردان میتواند تمام این اجزا را کنار هم قرار دهد تا چیزی که زمانی فقط یک احساس مبهم بود، به داستانی قابل دیدن تبدیل شود.
اما هیچکدام از این اتفاقها در خلأ شکل نمیگیرند.
ساختن یک اثر تصویری یعنی کنار هم قرار گرفتن نگاههای مختلف؛ آدمهایی که هرکدام بخشی از یک داستان را میبینند و با مهارت خود کمک میکنند آن داستان کاملتر شود.
کستیار تلاش میکند این آدمها و ایدهها را به یکدیگر نزدیکتر کند؛ تا یک فکر بتواند همکارانش را پیدا کند، یک پروژه بتواند تیمش را بسازد و چیزی که مدتها ناگفته مانده، فرصت تبدیلشدن به تصویر را داشته باشد.
چون گاهی مهمترین داستان، همان چیزی نیست که همه دربارهاش حرف میزنند.
همان چیزیست که دیگر نمیشود نگفت.
کستیار؛ جایی که ناگفتهها، راهی برای تبدیلشدن به داستان پیدا میکنند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود