در سینما، سکوت همیشه به معنای نبودن چیزی نیست.
گاهی درست در لحظهای که هیچکس حرف نمیزند، داستان بیش از هر زمان دیگری در حال صحبتکردن است.
یک نگاه کوتاه، مکثی قبل از رفتن، صندلی خالی گوشهی اتاق یا حتی فاصلهی میان دو شخصیت میتواند چیزی را منتقل کند که شاید هیچ دیالوگی نتواند توضیحش دهد.
بعضی سکوتها خالی نیستند؛ فقط منتظر کسیاند که داستان پنهانشان را بشنود.
قدرت یک اثر همیشه در چیزی که آشکارا نشان میدهد خلاصه نمیشود. بخشی از تأثیر آن در چیزهایی است که مخاطب باید خودش کشف کند.
گاهی بازیگری با یک تغییر کوچک در نگاه، معنای یک صحنه را عوض میکند. فیلمبرداری با انتخاب یک قاب متفاوت میتواند توجه ما را به چیزی ببرد که قبلاً نمیدیدیم. تدوینگر با چند ثانیه مکث بیشتر، فرصتی ایجاد میکند تا احساس یک لحظه واقعاً شکل بگیرد.
همهی اینها از یک توانایی مشترک میآیند:
دقیقتر دیدن و عمیقتر شنیدن.
این موضوع دربارهی همکاری هم صدق میکند.
وقتی آدمهای متفاوت وارد یک پروژه میشوند، هرکدام چیز دیگری میبینند. چیزی که برای یک نفر فقط جزئی کوچک است، ممکن است برای دیگری نقطهی شروع یک شخصیت، یک صحنه یا حتی یک داستان کامل باشد.
گاهی پروژه به ایدههای بیشتر احتیاج ندارد؛ به کسی نیاز دارد که بتواند چیزی را کشف کند که از ابتدا همانجا بوده، اما هنوز کسی متوجهش نشده است.
کستیار تلاش میکند چنین نگاههایی را به یکدیگر نزدیک کند؛ هنرمندان، متخصصان و پروژههایی که شاید هرکدام بخشی از داستانی را ببینند که دیگری هنوز ندیده است.
چون در دنیای تصویر، بعضی داستانها با صدای بلند شروع نمیشوند.
گاهی آرام، در گوشهای از قاب منتظر میمانند تا بالاخره کسی پیدایشان کند و سکوتشان را بشنود.
کستیار؛ جایی که نگاههای تازه، داستانهای پنهان را از دل سکوت بیرون میآورند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود