بعضی صحنه‌ها تمام می‌شوند، اما چیزی از آن‌ها در ما ادامه پیدا می‌کند

هر صحنه بالاخره تمام می‌شود. دوربین متوقف می‌شود، نورها خاموش می‌شوند، تدوین به آخر می‌رسد و روزی مخاطب آخرین تصویر را روی پرده می‌بیند. اما پایان تصویر، همیشه پایان داستان نیست. بعضی صحنه‌ها تمام می‌شوند، اما چیزی از آن‌ها در ما ادامه پیدا می‌کند. شاید یک دیالوگ باشد که روزها بعد دوباره به آن فکر می‌کنیم. شاید نگاه یک شخصیت، موسیقی یک لحظه یا تصویری کوتاه که بدون اینکه بدانیم چرا، جایی در ذهنمان باقی می‌ماند. این همان جایی است که یک اثر از چیزی که فقط «دیده‌ایم» به چیزی تبدیل می‌شود که تجربه کرده‌ایم. ساختن چنین لحظه‌ای معمولاً حاصل کار یک نفر نیست. نویسنده کلمات را پیدا می‌کند، بازیگر به آن‌ها احساس می‌دهد، کارگردان لحظه را شکل می‌دهد، فیلم‌بردار آن را به تصویر می‌کشد و تدوین، صدا، موسیقی و طراحی کمک می‌کنند تا تمام این اجزا در یک نقطه به یکدیگر برسند. گاهی فقط چند ثانیه روی پرده، نتیجه‌ی ساعت‌ها فکر و همکاری میان آدم‌های مختلف است. اما اگر همان چند ثانیه بتواند احساسی واقعی در مخاطب ایجاد کند، ممکن است عمرش بسیار بیشتر از زمان نمایش آن باشد. همین ویژگی، داستان‌گویی را قدرتمند می‌کند. یک اثر می‌تواند تمام شود، اما سؤالش باقی بماند. شخصیت می‌تواند از قاب خارج شود، اما احساسش همراه مخاطب ادامه پیدا کند. حتی ممکن است سال‌ها بعد، یک تصویر ساده دوباره خاطره‌ی تمام آن داستان را زنده کند. کستیار تلاش می‌کند متخصصان و پروژه‌های صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیک‌تر کند تا همکاری‌هایی شکل بگیرند که هدفشان فقط پرکردن قاب‌ها نباشد؛ بلکه ساختن لحظه‌هایی باشد که بعد از قاب هم زندگی می‌کنند. چون شاید بهترین معیار برای ماندگاری یک داستان، مدت زمانی نباشد که روی پرده حضور دارد؛ بلکه مدت زمانی باشد که بعد از تمام‌شدن، هنوز در ما ادامه پیدا می‌کند. کستیار؛ جایی برای ساختن داستان‌هایی که با آخرین صحنه تمام نمی‌شوند.