در فیلمسازی، برای تقریباً همهچیز برنامه داریم.
فیلمنامه نوشته میشود، میزانسن مشخص میشود، نورها تنظیم میشوند و دوربین دقیقاً جایی قرار میگیرد که باید باشد.
اما با وجود تمام این برنامهریزیها، بعضی لحظهها حاضر نیستند طبق نقشه ساخته شوند.
آنها باید اتفاق بیفتند.
بعضی صحنهها را نمیشود ساخت؛ فقط باید همهچیز را آماده کنی تا خودشان اتفاق بیفتند.
شاید دو بازیگر برای بار چندم یک صحنه را اجرا کنند و ناگهان در یکی از برداشتها، نگاه یا مکثی شکل بگیرد که در هیچ تمرینی وجود نداشته است.
شاید نور طبیعی برای چند ثانیه دقیقاً به شکلی وارد قاب شود که هیچ نورپردازیای نتواند همان حس را بازسازی کند.
یا شاید سکوتی ناخواسته، یک واکنش واقعی یا حتی تغییری کوچک در محیط، ناگهان صحنه را از چیزی طراحیشده به لحظهای زنده تبدیل کند.
اینجاست که برنامهریزی معنای دیگری پیدا میکند.
هدف همیشه کنترلکردن همهچیز نیست.
گاهی هدف این است که شرایط مناسب را برای اتفاقی فراهم کنیم که هنوز نمیدانیم دقیقاً چه شکلی خواهد داشت.
آدمهای درست بخش بزرگی از همین شرایطاند.
وقتی یک بازیگر، کارگردان، فیلمبردار، طراح یا دیگر اعضای تیم به درک مشترکی از جهان اثر میرسند، امکان شکلگیری لحظههایی ایجاد میشود که هیچکس بهتنهایی نمیتوانست آنها را طراحی کند.
هرکس چیزی وارد فضا میکند و حاصل برخورد این نگاهها ممکن است فراتر از نسخهی اولیهی پروژه برود.
برای همین انتخاب تیم فقط پرکردن چند جایگاه در یک پروژه نیست.
گاهی در واقع داری شرایط وقوع یک لحظه را میسازی.
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیک کند تا پیدا کردن همین آدمهای مناسب سادهتر شود؛ آدمهایی که فقط وظیفهای را انجام نمیدهند، بلکه میتوانند چیزی غیرمنتظره وارد فرایند خلق کنند.
چون بعضی از بهترین صحنهها را نمیتوانی به داستان دستور بدهی.
فقط میتوانی همهچیز را آماده کنی، دوربین را روشن نگه داری و وقتی آن لحظه بالاخره اتفاق افتاد، آمادهی دیدنش باشی.
کستیار؛ جایی که آدمهای درست کنار هم قرار میگیرند تا لحظههایی شکل بگیرند که نمیشد از قبل نوشتشان.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود