بعضی تصاویر را میبینی و چند لحظه بعد فراموششان میکنی.
همهچیز در آنها مشخص است؛ اتفاق افتاده، توضیح داده شده و تمام شده است.
اما بعضی قابها جور دیگری رفتار میکنند.
بهجای اینکه پاسخی به تو بدهند، چیزی را با خودت میبری:
یک سؤال.
بعضی قابها چیزی را توضیح نمیدهند؛ فقط سؤالی در ذهنت میکارند که بعد از پایان داستان هم رهایت نمیکند.
چرا آن شخصیت قبل از رفتن برگشت و نگاه کرد؟
پشت آن در چه چیزی بود؟
چرا کسی که باید حرف میزد، سکوت کرد؟
بعد از آخرین صحنه چه اتفاقی افتاد؟
گاهی همین سؤالهای بیپاسخ باعث میشوند یک داستان مدتها بعد از پایانش در ذهن مخاطب زنده بماند.
در سینما، همیشه لازم نیست همهچیز را نشان بدهی.
گاهی چیزی که بیرون از قاب باقی میماند، از چیزی که داخل قاب دیده میشود مهمتر است.
یک سایه، یک نگاه ناتمام، یک فضای خالی یا حتی چند ثانیه سکوت میتواند تخیل مخاطب را فعال کند و او را از تماشاگر صرف به بخشی از روایت تبدیل کند.
از آن لحظه به بعد، هرکس ممکن است پاسخ خودش را بسازد.
و همینجا یک داستان میتواند به چندین داستان تبدیل شود.
در فرایند تولید نیز چنین لحظههایی معمولاً حاصل نگاههای متفاوتاند. نویسنده ممکن است سؤال را ایجاد کند، کارگردان تصمیم بگیرد جوابش را نشان ندهد، فیلمبردار آن را در گوشهای از قاب پنهان کند و تدوینگر درست در لحظهای تصویر را قطع کند که ذهن مخاطب تازه شروع به جستوجو کرده است.
همکاری خلاقانه فقط برای پیدا کردن جوابهای بهتر نیست.
گاهی برای پیدا کردن سؤالهای بهتر است.
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیک کند تا نگاههای متفاوت فرصت برخورد پیدا کنند؛ برخوردهایی که میتوانند یک روایت ساده را به اثری تبدیل کنند که بعد از پایان هم در ذهن مخاطب ادامه دارد.
چون همیشه بهترین داستان، داستانی نیست که همهچیز را برایت توضیح دهد.
گاهی بهترین داستان فقط یک سؤال در ذهنت باقی میگذارد...
و تو مدتها بعد از خاموششدن تصویر، هنوز دنبال جوابش میگردی.
کستیار؛ جایی که یک قاب میتواند تمام شود، اما سؤالش تازه شروع شود.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود