دنیای خیالی وقتی باورپذیر می‌شود که گذشته داشته باشد ‌

دنیای خیالی وقتی باورپذیر می‌شود که گذشته داشته باشد ‌ ساختن یک دنیای خیالی در سینما فقط به طراحی ساختمان‌های عجیب، لباس‌های متفاوت یا وسایل ناشناخته محدود نمی‌شود. مخاطب زمانی یک جهان تازه را باور می‌کند که احساس کند این دنیا مدت‌ها قبل از شروع فیلم وجود داشته و زندگی در آن جریان داشته است. به این فرایند Worldbuilding یا جهان‌سازی گفته می‌شود. فیلم‌ساز برای جهان داستان قوانین، فرهنگ، معماری، تکنولوژی و شیوه‌ی زندگی مشخصی تعریف می‌کند. حتی اگر بخش زیادی از این اطلاعات مستقیماً در فیلم توضیح داده نشوند، اثرشان باید در تصویر دیده شود. مثلاً تصور کنید داستان در شهری بیابانی و خیالی اتفاق می‌افتد. فقط ساختن چند ساختمان متفاوت کافی نیست. نوع مصالح باید با آب‌وهوا هماهنگ باشد، لباس مردم باید با شرایط محیط ارتباط داشته باشد و حتی شکل بازار، سایه‌بان‌ها و وسایل روزمره باید نشان دهد ساکنان چگونه با گرما و کمبود منابع کنار آمده‌اند. یکی از مهم‌ترین اصول جهان‌سازی، هماهنگی میان عناصر مختلف است. اگر معماری متعلق به یک فرهنگ باشد، لباس‌ها به دنیایی کاملاً متفاوت اشاره کنند و وسایل بدون منطق کنار هم قرار گرفته باشند، جهان داستان ممکن است مصنوعی احساس شود. همه‌ی عناصر باید انگار از یک تاریخ مشترک آمده باشند. ترکیب چیزهای آشنا و ناآشنا هم می‌تواند بسیار مؤثر باشد. یک بازار سنتی برای مخاطب قابل‌شناسایی است، اما اضافه شدن فناوری یا معماری متفاوت می‌تواند همان محیط آشنا را به بخشی از جهانی تازه تبدیل کند. این تعادل باعث می‌شود مخاطب هم بتواند دنیا را درک کند و هم نسبت به آن کنجکاو بماند. جزئیات روزمره در این میان اهمیت زیادی دارند. مردم این دنیا چه می‌خورند؟ چگونه سفر می‌کنند؟ کالاهایشان را کجا می‌فروشند؟ خانه‌هایشان چگونه خنک یا گرم می‌شود؟ پاسخ به چنین سؤال‌هایی باعث می‌شود جهان خیالی فقط یک پس‌زمینه‌ی زیبا نباشد و منطق زندگی پیدا کند. حتی فرسودگی و نقص هم به باورپذیری کمک می‌کند. شهری که همه‌چیز در آن کاملاً نو و بی‌نقص است ممکن است بیشتر شبیه دکور به نظر برسد. دیوارهای ساییده، پارچه‌های آفتاب‌خورده، وسایل تعمیرشده و آثار استفاده نشان می‌دهند آدم‌ها واقعاً در این محیط زندگی کرده‌اند. جهان‌سازی حاصل کار یک نفر هم نیست. کارگردان، طراح تولید، طراح صحنه، طراح لباس، گریم، جلوه‌های ویژه و بسیاری از اعضای تیم باید برداشت مشترکی از دنیای داستان داشته باشند. کوچک‌ترین جزئیات زمانی نتیجه می‌دهند که همه به یک جهان واحد تعلق داشته باشند. برای متخصصان فعال در کستیار، پروژه‌های جهان‌سازی می‌توانند فرصت بسیار خوبی برای نمایش خلاقیت و توانایی کار تیمی باشند. یک نمونه‌کار قدرتمند فقط نشان نمی‌دهد چه چیز زیبایی ساخته‌اید؛ نشان می‌دهد آیا می‌توانید دنیایی بسازید که مخاطب دلش بخواهد درباره‌ی گوشه‌های دیده‌نشده‌ی آن هم بیشتر بداند. یک جهان خیالی زمانی زنده می‌شود که احساس کنیم حتی بعد از تمام شدن فیلم، زندگی در آن ادامه دارد.