زاویه‌ی دوربین، جایگاه شخصیت را عوض می‌کند ‌

زاویه‌ی دوربین، جایگاه شخصیت را عوض می‌کند ‌ گاهی برای تغییر حس یک صحنه لازم نیست بازی بازیگر، دیالوگ یا حتی لوکیشن تغییر کند؛ کافی است دوربین چند متر جابه‌جا شود. زاویه‌ای که از آن به شخصیت نگاه می‌کنیم، می‌تواند برداشت ما از قدرت، تنهایی، آسیب‌پذیری یا موقعیت او را کاملاً تغییر دهد. یکی از مشخص‌ترین نمونه‌ها، نمای زاویه‌بالا یا High-Angle Shot است. وقتی دوربین بالاتر از شخصیت قرار می‌گیرد و به سمت او نگاه می‌کند، شخصیت معمولاً کوچک‌تر از محیط اطراف دیده می‌شود. همین اختلاف اندازه می‌تواند احساس ضعف، تنهایی یا تحت فشار بودن را تقویت کند. اما هر نمایی از بالا الزاماً چنین معنایی ندارد. اگر دوربین بسیار بالا برود و تقریباً عمود بر زمین قرار بگیرد، تصویر می‌تواند از یک نمای روان‌شناختی به یک ترکیب‌بندی گرافیکی تبدیل شود. در این حالت، معماری، خطوط و اشکال محیط به اندازه‌ی خود شخصیت اهمیت پیدا می‌کنند. راه‌پله‌ی مارپیچ نمونه‌ی جذابی است. وقتی از بالا دیده می‌شود، دیگر فقط یک راه‌پله نیست؛ تبدیل به مجموعه‌ای از دایره‌ها و منحنی‌ها می‌شود که چشم را به سمت مرکز تصویر هدایت می‌کنند. قرار گرفتن یک شخصیت کوچک میان این ساختار عظیم نیز می‌تواند رابطه‌ی او با محیط را برجسته‌تر کند. رنگ می‌تواند این اثر را حتی قوی‌تر کند. اگر محیط بیشتر از رنگ‌های خنثی تشکیل شده باشد و شخصیت لباسی با رنگ متفاوت داشته باشد، چشم مخاطب تقریباً بلافاصله او را پیدا می‌کند. بنابراین حتی در یک نمای بسیار باز، شخصیت می‌تواند همچنان نقطه‌ی اصلی توجه باقی بماند. انتخاب زاویه‌ی بالا همچنین می‌تواند اطلاعاتی را نشان دهد که از ارتفاع معمول قابل مشاهده نیستند. مسیر حرکت شخصیت، فاصله‌ی او با دیگر عناصر و هندسه‌ی لوکیشن ناگهان آشکار می‌شوند. به همین دلیل زاویه‌ی دوربین فقط احساس ایجاد نمی‌کند؛ گاهی اطلاعات داستانی تازه‌ای در اختیار مخاطب می‌گذارد. نکته‌ی مهم این است که زاویه‌های غیرمعمول نباید صرفاً برای متفاوت کردن تصویر انتخاب شوند. سؤال اصلی باید این باشد که این زاویه چه چیزی درباره‌ی شخصیت یا موقعیت او می‌گوید که یک نمای معمولی قادر به بیانش نیست. برای فیلم‌برداران و کارگردان‌های فعال در کستیار، نمونه‌کارهایی که تنوع و هدفمندی در انتخاب زاویه‌ی دوربین را نشان می‌دهند، می‌توانند قدرت نگاه بصری سازنده را بهتر نمایش دهند. قاب زیبا ارزشمند است، اما قابی که زاویه‌ی آن بخشی از داستان را تعریف کند، یک قدم فراتر می‌رود. دوربین فقط مشخص نمی‌کند مخاطب چه چیزی را ببیند؛ مشخص می‌کند از چه جایگاهی به داستان نگاه کند.