فیلمنامه‌ی خوب معمولاً در نسخه‌ی اول نوشته نمی‌شود

فیلمنامه‌ی خوب معمولاً در نسخه‌ی اول نوشته نمی‌شود ‌ نوشتن آخرین کلمه‌ی یک فیلمنامه به این معنی نیست که کار نویسنده تمام شده است. در بسیاری از مواقع، تازه از همین نقطه مرحله‌ای شروع می‌شود که می‌تواند یک ایده‌ی معمولی را به داستانی منسجم و قابل‌اجرا تبدیل کند: بازنویسی. نسخه‌ی اول بیشتر فرصتی برای بیرون آوردن داستان از ذهن نویسنده است. شخصیت‌ها شکل گرفته‌اند، اتفاق‌ها کنار هم قرار گرفته‌اند و مسیر کلی مشخص شده؛ اما هنوز ممکن است بعضی صحنه‌ها اضافه باشند، انگیزه‌ی شخصیت‌ها به‌اندازه‌ی کافی روشن نباشد یا ریتم داستان در بخش‌هایی افت کند. در بازنویسی، نویسنده دیگر فقط خالق داستان نیست؛ باید کمی از اثر خودش فاصله بگیرد و مثل یک مخاطب به آن نگاه کند. آیا هر صحنه واقعاً چیزی به داستان اضافه می‌کند؟ آیا شخصیت‌ها تصمیم‌های قابل‌باوری می‌گیرند؟ آیا اطلاعات در زمان مناسبی به مخاطب داده می‌شوند؟ همین پرسش‌ها مسیر نسخه‌ی بعدی را مشخص می‌کنند. گاهی مهم‌ترین تغییر، اضافه کردن نیست؛ حذف کردن است. ممکن است دیالوگی که هنگام نوشتن جذاب به نظر می‌رسید، در واقع اطلاعاتی را توضیح دهد که تصویر به‌تنهایی قادر به انتقال آن است. یا حتی یک صحنه‌ی کامل حذف شود، چون داستان بدون آن سریع‌تر و مؤثرتر پیش می‌رود. خواندن فیلمنامه با صدای بلند هم می‌تواند مشکلاتی را آشکار کند که روی کاغذ دیده نمی‌شوند. دیالوگی که هنگام نوشتن طبیعی به نظر می‌رسد ممکن است هنگام بیان مصنوعی باشد. ریتم مکالمه، طول جمله‌ها و حتی سکوت میان شخصیت‌ها زمانی بهتر احساس می‌شوند که متن شنیده شود. بازخورد گرفتن نیز بخشی مهم از این فرآیند است. نویسنده مدت زیادی با داستان خودش زندگی کرده و طبیعی است بعضی مشکلات را نبیند. نظر یک فرد آگاه می‌تواند نقاط مبهم، شخصیت‌های کم‌رنگ یا بخش‌هایی را نشان دهد که برای مخاطب به‌اندازه‌ی نویسنده واضح نیستند. البته بازنویسی به معنای تغییر بی‌پایان فیلمنامه نیست. مهارت اصلی این است که نویسنده بداند کدام نقد واقعاً به داستان کمک می‌کند و چه زمانی متن به نقطه‌ای رسیده که آماده‌ی ورود به مرحله‌ی بعدی تولید است. در کستیار، فیلمنامه‌نویس فقط با یک عنوان شغلی معرفی نمی‌شود؛ تجربه، آثار و نمونه‌کارهای او هستند که نگاه و توانایی حرفه‌ای‌اش را نشان می‌دهند. متنی که چند بار با دقت بازنویسی شده، می‌تواند بهترین معرف جدیت نویسنده در کارش باشد. نسخه‌ی اول جایی است که داستان متولد می‌شود؛ بازنویسی جایی است که یاد می‌گیرد چگونه درست روایت شود.