قبل از دیالوگ، جای شخصیت حرف می‌زند

قبل از دیالوگ، جای شخصیت حرف می‌زند ‌ گاهی هنوز شخصیت هیچ جمله‌ای نگفته، اما ما چیزهایی درباره‌اش فهمیده‌ایم. تنها ایستاده، از جمع فاصله گرفته، نزدیک در خروجی مانده یا در گوشه‌ای از قاب قرار گرفته است. این اطلاعات نه از دیالوگ می‌آیند و نه از توضیح مستقیم؛ خودِ جای شخصیت در تصویر بخشی از روایت را ساخته است. در سینما، محل قرار گرفتن بازیگر نسبت به محیط و شخصیت‌های دیگر اتفاقی انتخاب نمی‌شود. فاصله‌ها می‌توانند رابطه بسازند. دو نفر که در دو سوی یک اتاق قرار گرفته‌اند، حتی بدون بحث کردن می‌توانند احساس جدایی ایجاد کنند؛ همان‌طور که نزدیک شدن تدریجی دو شخصیت ممکن است تغییر رابطه‌ی آن‌ها را نشان دهد. معماری فضا هم در این میان اهمیت دارد. درها، راهروها، پنجره‌ها و دیوارها می‌توانند شخصیت را محدود، جدا یا حتی تحت فشار نشان دهند. گاهی کافی است فردی پشت یک چارچوب قرار بگیرد تا تصویر ناخودآگاه حس کند او میان ماندن و رفتن گیر افتاده است. این بخشی از چیزی است که در زبان سینما با مفهوم میزانسن ارتباط پیدا می‌کند؛ یعنی چگونگی سازمان‌دهی عناصر مقابل دوربین. بازیگر، دکور، نور، لباس و حرکت در کنار یکدیگر تعیین می‌کنند یک صحنه پیش از آن‌که چیزی توضیح دهد، چه حسی منتقل کند. برای رسیدن به چنین نتیجه‌ای، همکاری کارگردانی، بازیگری، فیلم‌برداری، طراحی صحنه و دیگر بخش‌های تولید اهمیت زیادی دارد. کستیار با ایجاد ارتباط میان پروژه‌ها و متخصصان صنعت تصویر کمک می‌کند نیروهای مختلفی که در شکل‌گیری چنین صحنه‌هایی نقش دارند، راحت‌تر یکدیگر را پیدا کنند. گاهی لازم نیست شخصیت بگوید چه احساسی دارد؛ کافی است ببینیم کجای قاب ایستاده است.