هر بار که دوربین را به سمتی میگیریم، یک انتخاب انجام میدهیم.
تصمیم میگیریم چه چیزی داخل قاب باشد و چه چیزی بیرون آن بماند.
مخاطب فقط همان بخشی را میبیند که برایش انتخاب کردهایم؛ اما جهان، درست در لبهی تصویر تمام نمیشود.
هر قاب، مرزی دارد؛ اما گاهی مهمترین اتفاق درست آنسوی مرز رخ میدهد.
شاید شخصیتی که قرار است مسیر داستان را تغییر دهد هنوز وارد تصویر نشده باشد. شاید اتفاقی بیرون از قاب در حال رخدادن باشد که چند لحظه بعد معنای تمام صحنه را عوض کند.
در مسیر ساخت یک پروژه هم همین اتفاق میتواند رخ دهد.
گاهی آنقدر روی آدمها، روشها و انتخابهای موجود تمرکز میکنیم که فراموش میکنیم بیرون از محدودهی آشنای ما، امکانهای دیگری هم وجود دارند.
ممکن است متخصصی که هنوز نمیشناسیم، دقیقاً همان مهارتی را داشته باشد که پروژه به آن نیاز دارد. شاید یک بازیگر، نویسنده، فیلمبردار یا طراح با ورودش زاویهای به داستان اضافه کند که تا آن لحظه حتی به آن فکر نکرده بودیم.
به همین دلیل، گسترش شبکهی ارتباطی فقط به معنای شناخت آدمهای بیشتر نیست.
گاهی یعنی بزرگتر کردن قاب امکانها.
هر ارتباط تازه میتواند چیزی را وارد تصویر کند که قبلاً بیرون آن بوده؛ تجربهای متفاوت، یک پیشنهاد غیرمنتظره یا حتی مسیری که تمام جهت پروژه را تغییر دهد.
کستیار تلاش میکند این فاصله را کمتر کند؛ فاصلهی میان پروژهای که چیزی کم دارد و آدمی که شاید همان بیرون قاب، مهارت یا نگاه موردنیاز آن را در اختیار دارد.
چون همیشه پاسخ در همان چیزی نیست که اکنون میبینیم.
گاهی باید کمی قاب را بازتر کنیم، به اطراف نگاه کنیم و ببینیم آنسوی مرزی که برای خودمان ساختهایم چه چیزی منتظر دیدهشدن است.
کستیار؛ جایی که آنسوی قاب، میتواند آغاز امکانهای تازه باشد.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود