روشنایی همیشه به معنی بهتر دیدن نیست.
گاهی آنقدر چیزهای مختلف اطرافمان وجود دارد که دیگر نمیتوانیم تشخیص بدهیم واقعاً باید به کدامشان نگاه کنیم.
ایدهها، برنامهها، تجربههای قبلی، نظر دیگران و مسیرهایی که بارها امتحان شدهاند، میتوانند آنقدر فضا را پر کنند که یک امکان تازه درست جلوی چشممان باشد و باز هم آن را نبینیم.
گاهی باید همهچیز برای لحظهای کنار برود.
گاهی باید همهچیز تاریک شود تا چیزی را ببینی که در روشنایی پنهان مانده بود.
در سینما، تاریکی فقط نبود نور نیست.
تاریکی میتواند باعث شود کوچکترین منبع نور اهمیت پیدا کند. چیزی که در یک فضای کاملاً روشن دیده نمیشد، ناگهان تبدیل به مرکز توجه میشود.
در مسیر خلاقیت هم گاهی همین اتفاق میافتد.
ممکن است پروژهای به بنبست برسد و همین توقف باعث شود دوباره به ایدهی اصلی نگاه کنیم. شاید روشی که همیشه جواب میداد این بار کار نکند و مجبور شویم راه متفاوتی پیدا کنیم. یا حضور یک آدم تازه، بخشی از داستان را نشان دهد که مدتها میان انتخابهای آشنا پنهان مانده بود.
گاهی محدودیت، زاویهی دید را تغییر میدهد.
و گاهی همین تغییر زاویه، چیزی را آشکار میکند که پروژه از ابتدا به آن نیاز داشته است.
در صنعت تصویر، هر متخصص با نگاه متفاوتی وارد یک داستان میشود. نویسنده چیزی را میبیند که شاید فیلمبردار به شکل دیگری درکش کند؛ بازیگر لایهای از شخصیت را کشف میکند که روی کاغذ مشخص نبوده و تدوینگر ممکن است میان تصاویر، روایت تازهای پیدا کند.
به همین دلیل، نگاه تازه فقط چیزی به پروژه اضافه نمیکند؛ گاهی کمک میکند چیزی را ببینیم که تمام مدت همانجا بوده است.
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیکتر کند تا امکان چنین کشفهایی بیشتر شود؛ ارتباطهایی که میتوانند زاویهای تازه، راهی متفاوت یا پاسخی غیرمنتظره به یک پروژه اضافه کنند.
چون همیشه برای پیدا کردن چیز تازه لازم نیست دورتر برویم.
گاهی کافی است شلوغیها خاموش شوند تا در تاریکی، همان چیزی که مدتها پنهان مانده بود خودش را نشان دهد.
کستیار؛ جایی که نگاههای تازه، چیزهای نادیده را به تصویر میآورند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود