وقتی چیزی از یک داستان حذف میشود، اولین واکنش معمولاً پیدا کردن جای خالی آن است.
شخصیتی کنار میرود، صحنهای حذف میشود، لوکیشنی دیگر در دسترس نیست یا ایدهای که مدتها روی آن حساب کرده بودیم، ناگهان جواب نمیدهد.
احساس میکنیم چیزی کم شده است.
اما گاهی همین کمشدن، اولین لحظهای است که داستان را واقعاً میبینیم.
گاهی باید چیزی از داستان گم شود تا بفهمی تمام این مدت دنبال چه بودهای.
در فرایند ساخت یک اثر، بعضی عناصر آنقدر از ابتدا همراه ما بودهاند که دیگر دربارهی ضرورت حضورشان سؤال نمیکنیم.
تا زمانی که یکی از آنها کنار برود.
آن وقت سؤال تازهای شکل میگیرد:
واقعاً چه چیزی برای این داستان ضروری است؟
شاید حذف یک صحنه نشان دهد که احساس اصلی داستان جای دیگری پنهان بوده. شاید نبودن یک شخصیت باعث شود شخصیت دیگری عمق بیشتری پیدا کند. شاید تغییر یک لوکیشن، زبان بصری تازهای برای پروژه بسازد که در نسخهی اولیه اصلاً تصورش نکرده بودیم.
حتی محدودیتها هم گاهی چنین نقشی دارند.
وقتی راهی که برایش برنامهریزی کردهای بسته میشود، مجبور میشوی دوباره به مسئله نگاه کنی. دیگر سؤال این نیست که «چطور همان برنامه را اجرا کنیم؟»؛ سؤال این است که «واقعاً میخواهیم به کجا برسیم؟»
همین سؤال میتواند مسیر یک پروژه را تغییر دهد.
آدمهای تازه نیز میتوانند در چنین لحظهای تأثیرگذار باشند. یک نویسنده، بازیگر، فیلمبردار، تدوینگر یا طراح ممکن است به همان جای خالی نگاه کند و امکانی ببیند که دیگران هنوز متوجهش نشدهاند.
گاهی چیزی که برای یک نفر مشکل است، برای نگاه دیگری نقطهی شروع یک راهحل خلاقانه است.
کستیار تلاش میکند چنین نگاههایی را به پروژهها نزدیک کند؛ جایی که متخصصان و سازندگان صنعت تصویر بتوانند یکدیگر را پیدا کنند، تجربههایشان را کنار هم بگذارند و برای مسیرهایی که تغییر کردهاند، امکانهای تازه بسازند.
چون همیشه لازم نیست هر چیزی که گم شده دوباره پیدا شود.
گاهی باید جای آن برای مدتی خالی بماند تا بالاخره بفهمی چیزی که واقعاً دنبالش بودی، از ابتدا کجا پنهان شده بود.
کستیار؛ جایی که یک جای خالی، میتواند مسیر رسیدن به داستان واقعی را نشان دهد.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود