گاهی آنقدر در یک قاب میمانیم که مرزهایش را با مرزهای دنیا اشتباه میگیریم.
همان روشها را تکرار میکنیم، سراغ همان انتخابها میرویم و وقتی به انتهای آنها میرسیم، تصور میکنیم داستان هم به پایان رسیده است.
اما شاید پایان قاب، پایان دنیا نباشد.
گاهی برای دیدن ادامهی داستان، باید قابی را بشکنی که فکر میکردی آخر دنیاست.
در یک پروژهی تصویری، این قاب میتواند هر چیزی باشد.
سبکی که همیشه با آن کار کردهای، روشی که قبلاً جواب داده، ترکیب آشنای یک تیم یا حتی تصویری که از ابتدا دربارهی نتیجهی نهایی در ذهن داشتهای.
این چارچوبها میتوانند مفید باشند؛ اما گاهی همان چیزی که به پروژه نظم داده، تبدیل به مرزی میشود که اجازه نمیدهد امکانهای دیگر را ببینی.
در چنین لحظهای، شاید لازم باشد یک سؤال متفاوت مطرح شود:
اگر مجبور نبودیم داخل همین قاب بمانیم، آنسوی آن چه چیزی میتوانست وجود داشته باشد؟
شاید پاسخ، یک سبک بصری کاملاً تازه باشد. شاید همکاری با کسی که تجربهای متفاوت دارد، زاویهای را وارد پروژه کند که قبلاً وجود نداشته. یا شاید کنارگذاشتن یکی از تصمیمهای اولیه، راه را برای روایتی باز کند که بسیار فراتر از تصور نخستین باشد.
شکستن قاب به معنای کنارگذاشتن همهی چیزهایی که قبلاً ساختهایم نیست.
گاهی فقط یعنی جرئت کنیم مرزهایشان را کمی جابهجا کنیم.
در صنعت تصویر، حضور آدمهای تازه میتواند یکی از مهمترین راههای انجام همین کار باشد. هر متخصص با تجربه، سلیقه و نگاه خودش وارد پروژه میشود و ممکن است چیزی را ممکن بداند که برای دیگران تا آن لحظه خارج از محدودهی تصور بوده است.
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیکتر کند؛ تا همکاریهای تازه بتوانند مرزهای آشنا را گستردهتر کنند و مسیرهایی را نشان دهند که شاید از داخل قاب قبلی دیده نمیشدند.
چون بعضی وقتها داستان واقعاً تمام نشده است.
فقط ادامهی آن آنسوی قابی قرار دارد که هنوز جرئت نکردهای بشکنی.
کستیار؛ جایی که شکستن یک قاب، میتواند آغاز دیدن یک دنیای بزرگتر باشد.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود