همه معمولاً به مرکز قاب نگاه میکنند.
به اتفاق اصلی، شخصیت مهم، نور بیشتر و چیزی که از همان ابتدا قرار بوده توجه ما را به خودش جلب کند.
اما جهان فقط در مرکز قاب اتفاق نمیافتد.
گاهی در گوشهای که هیچکس به آن توجه نکرده، داستانی وجود دارد که از تمام چیزهای واضحتر، جذابتر است.
گاهی بزرگترین داستان، درست جایی پنهان شده که هیچکس به آن نگاه نمیکند.
ممکن است یک رهگذر در پسزمینه باشد، یک لوکیشن فراموششده، یک شغل معمولی، یک اتفاق کوچک یا حتی شخصیتی که در نسخهی اولیهی داستان فقط چند لحظه حضور داشته است.
کافی است کسی کمی بیشتر نگاه کند.
همان جزئیات ظاهراً بیاهمیت میتواند سؤال تازهای ایجاد کند: این آدم کیست؟ قبل از این لحظه چه اتفاقی برایش افتاده؟ اگر داستان را از زاویهی او ببینیم چه چیزی تغییر میکند؟
و ناگهان، چیزی که فقط بخشی از پسزمینه بود به مرکز یک جهان تازه تبدیل میشود.
بخش مهمی از خلاقیت همین توانایی دیدن است؛ نه فقط دیدن آنچه همه میبینند، بلکه توجه به چیزهایی که دیگران از کنارشان عبور کردهاند.
در صنعت تصویر، حضور آدمهایی با تجربهها و نگاههای متفاوت میتواند این امکان را بیشتر کند.
یک نویسنده ممکن است داستانی را در شخصیتی فرعی پیدا کند. یک فیلمبردار شاید زیبایی لوکیشنی را ببیند که دیگران معمولی میدانند. یک بازیگر، طراح یا کارگردان نیز میتواند جزئی کوچکی را به نقطهی اصلی یک ایده تبدیل کند.
کستیار تلاش میکند همین نگاههای متفاوت را به پروژهها نزدیکتر کند؛ تا آدمهایی که جهان را از زاویههای مختلف میبینند بتوانند یکدیگر را پیدا کنند و چیزهایی را کشف کنند که شاید در نگاه اول دیده نمیشدند.
چون برای پیدا کردن یک داستان بزرگ، همیشه لازم نیست جای دوری بروی.
گاهی فقط باید به جایی نگاه کنی که همهی دیگران از آن چشم برداشتهاند.
کستیار؛ جایی که نگاههای تازه، داستانهای پنهان را وارد قاب میکنند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود