گاهی خالی‌ترین قاب، بیشترین داستان را برای گفتن دارد

وقتی به یک قاب خالی نگاه می‌کنیم، اولین چیزی که می‌بینیم نبودن است. کسی آنجا نیست، اتفاقی رخ نداده و هنوز چیزی برای ثبت‌کردن وجود ندارد. اما شاید ماجرا دقیقاً برعکس باشد. گاهی خالی‌ترین قاب، بیشترین داستان را برای گفتن دارد. یک صندلی خالی در یک پروژه می‌تواند متعلق به کسی باشد که هنوز پیدا نشده است. یک نقش بدون بازیگر، یک تیم بدون متخصص موردنیاز یا حتی ایده‌ای که هنوز کسی مسئولیت ساختنش را بر عهده نگرفته، همه می‌توانند نشانه یک امکان تازه باشند. چیزی هنوز اتفاق نیفتاده، اما می‌تواند اتفاق بیفتد. در صنعت تصویر، بسیاری از داستان‌ها دقیقاً از همین نقطه آغاز می‌شوند؛ از چیزی که هنوز وجود ندارد. بعد یک نفر وارد می‌شود. با خودش تجربه‌ای تازه، نگاه متفاوت یا مهارتی می‌آورد که آن فضای خالی را فقط پر نمی‌کند، بلکه معنای تازه‌ای به آن می‌دهد. گاهی همان فرد باعث می‌شود مسیر پروژه تغییر کند. شاید شخصیت را متفاوت اجرا کند، راه تازه‌ای برای ساخت یک صحنه پیدا کند یا ایده‌ای مطرح کند که نتیجه نهایی را از چیزی که در ابتدا تصور شده بود فراتر ببرد. پس شاید جای خالی همیشه چیزی برای حذف‌کردن نباشد. گاهی باید آن را به چشم فضایی برای یک امکان تازه دید. کستیار تلاش می‌کند پروژه‌ها و فعالان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیک‌تر کند؛ تا تیم‌ها بتوانند افراد موردنیازشان را پیدا کنند و استعدادها نیز به پروژه‌هایی برسند که هنوز جایی برای حضور آن‌ها دارند. چون بعضی قاب‌ها قبل از کامل‌شدن، باید کمی خالی بمانند. تا بالاخره آدمی وارد شود که داستان منتظرش بوده است. کستیار؛ جایی که قاب‌های خالی، به فرصت‌هایی برای داستان‌های تازه تبدیل می‌شوند.