هر داستانی برای شخصیتهایش مسیری میسازد.
یکی قرار است قهرمان باشد، دیگری شکست بخورد، کسی باید بماند و کسی دیگر باید برود.
تا مدتی همهچیز طبق همان نقشه جلو میرود.
اما شخصیتهای ماندگار همیشه آنهایی نیستند که بهترین شکل ممکن نقششان را اجرا میکنند.
گاهی ماندگارترین شخصیت، همان کسی است که ناگهان مقابل مسیری که برایش ساخته شده میایستد.
گاهی داستان درست از لحظهای آغاز میشود که یک شخصیت تصمیم میگیرد دیگر کسی نباشد که قصه برایش نوشته بود.
شاید شخصیتی که همیشه فرار میکرد، این بار بماند.
شاید کسی که قرار بود فرمانبردار باشد، برای اولین بار «نه» بگوید.
یا شخصیتی که تمام روایت او را قربانی میدانست، تصمیم بگیرد خودش مسیر بعدی زندگیاش را انتخاب کند.
همین یک تصمیم میتواند تمام معادلات داستان را تغییر دهد.
چون از آن لحظه به بعد، شخصیت دیگر فقط مهرهای برای جلو بردن روایت نیست.
خودش تبدیل به نیرویی میشود که روایت را حرکت میدهد.
این لحظهها در فرایند ساخت هم اتفاق میافتند.
گاهی بازیگر هنگام شناخت شخصیت، رفتاری را پیشنهاد میکند که در نسخهی اولیه وجود نداشته است. نویسنده ممکن است هنگام بازنویسی متوجه شود شخصیتی که برای نقش مشخصی ساخته، ظرفیت مسیر بسیار بزرگتری دارد.
حتی ورود یک همکار تازه میتواند این سؤال را مطرح کند:
«چرا این شخصیت باید همان کاری را انجام دهد که از او انتظار داریم؟»
گاهی همین سؤال ساده کافی است تا یک مسیر تازه باز شود.
خلقکردن همیشه به معنای وفادار ماندن به اولین نسخه نیست. گاهی باید آنقدر شخصیت، ایده و جهان داستانت را بشناسی که بفهمی چه زمانی باید اجازه بدهی از نقشهی اولیه فاصله بگیرند.
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیک کند تا چنین نگاههای متفاوتی فرصت برخورد پیدا کنند؛ چون یک نویسنده، بازیگر، کارگردان یا متخصص تازه ممکن است امکانی را در داستان ببیند که در نسخهی اول هنوز وجود نداشته است.
و شاید همینجا تفاوت میان یک شخصیت قابلپیشبینی و شخصیتی که واقعاً زنده به نظر میرسد شکل بگیرد.
لحظهای که دیگر فقط نقشی را که برایش نوشتهای اجرا نمیکند...
بلکه انتخاب میکند چه کسی میخواهد باشد.
کستیار؛ جایی که یک انتخاب تازه، میتواند شخصیت را از مسیر نوشتهشده بیرون بیاورد و داستانی تازه بسازد.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود