گاهی داستان، درست در فاصله‌ی میان آنچه دیدی و آنچه از چشمت پنهان ماند متولد می‌شود

دوربین همیشه بخشی از واقعیت را انتخاب می‌کند. هر بار که قابی می‌بندیم، تصمیم می‌گیریم چه چیزی داخل تصویر باشد و چه چیزی بیرون آن باقی بماند. اما گاهی جذاب‌ترین بخش داستان، دقیقاً همان چیزی است که هنوز وارد قاب نشده. گاهی داستان، درست در فاصله‌ی میان آنچه دیدی و آنچه از چشمت پنهان ماند متولد می‌شود. ممکن است دو نفر دقیقاً به یک صحنه نگاه کنند، اما دو داستان کاملاً متفاوت ببینند. یکی متوجه شخصیت اصلی شود و دیگری آدمی را در گوشه‌ی تصویر ببیند که می‌تواند آغاز یک روایت تازه باشد. یک نویسنده شاید در یک اتفاق معمولی، تعارضی پنهان پیدا کند و یک فیلم‌بردار با تغییر زاویه، معنایی را آشکار کند که تا چند لحظه قبل دیده نمی‌شد. این تفاوت نگاه‌هاست که روایت را عمیق‌تر می‌کند. در صنعت تصویر، خلاقیت فقط در ساختن چیزهای تازه خلاصه نمی‌شود؛ گاهی خلاقیت یعنی دیدن چیزی که همیشه آنجا بوده، اما هنوز کسی به آن توجه نکرده است. و اینجاست که حضور آدم‌های متفاوت اهمیت پیدا می‌کند. هر بازیگر، نویسنده، کارگردان، فیلم‌بردار، تدوینگر یا طراح با خودش تجربه و زاویه‌ی دید متفاوتی وارد پروژه می‌کند. کنار هم قرار گرفتن همین نگاه‌ها می‌تواند بخش‌هایی از یک ایده را آشکار کند که برای خالق اولیه‌ی آن پنهان مانده بود. کستیار تلاش می‌کند زمینه‌ی چنین برخوردهایی را فراهم کند؛ جایی که پروژه‌ها و متخصصان صنعت تصویر بتوانند یکدیگر را پیدا کنند و هر نگاه تازه، امکان کشف بخش دیگری از داستان را به وجود بیاورد. چون برای پیدا کردن یک روایت متفاوت، همیشه لازم نیست جهان تازه‌ای بسازی. گاهی کافی است دوباره نگاه کنی و از خودت بپرسی: چه چیزی درست جلوی من بوده که هنوز ندیده‌ام؟ کستیار؛ جایی که نگاه‌های متفاوت، داستان‌های پنهان را آشکار می‌کنند.