گاهی به یک داستان نگاه میکنی و فکر میکنی همهچیز را دربارهاش میدانی.
شخصیتها را شناختهای، مسیر را دیدهای و حتی میتوانی حدس بزنی قرار است به کجا برسد.
به نظر میرسد دیگر چیزی باقی نمانده است.
اما کافی است زاویهی نگاهت کمی تغییر کند.
گاهی درست وقتی فکر میکنی دیگر چیزی برای کشف نمانده، داستان واقعی خودش را نشان میدهد.
شاید تمام مدت به مرکز قاب نگاه کرده باشی، درحالیکه اتفاق مهم در گوشهای از تصویر جریان داشته است.
شاید شخصیتی که در ابتدا فرعی به نظر میرسید، کلید فهمیدن قصه باشد. شاید جملهای ساده که بار اول اهمیتی نداشت، با دانستن ادامهی داستان معنای کاملاً دیگری پیدا کند.
گاهی حتی حضور یک آدم تازه در پروژه کافی است تا چیزی را نشان دهد که مدتها مقابل چشم همه بوده است.
این یکی از جذابترین ویژگیهای فرایند خلق است:
همیشه آنچه دیدهایم، تمام چیزی نیست که وجود دارد.
یک فیلمبردار ممکن است در لوکیشنی آشنا قاب تازهای پیدا کند. یک بازیگر میتواند بُعدی از شخصیت را کشف کند که در متن واضح نبوده. یک تدوینگر شاید میان دو تصویر ارتباطی ببیند که هنگام فیلمبرداری اصلاً به آن فکر نشده بود.
هر نگاه تازه میتواند پردهای دیگر را کنار بزند.
برای همین، گاهی پروژه به ایدهی بیشتر احتیاج ندارد؛ به کسی نیاز دارد که همان ایدهی موجود را از جایی ببیند که دیگران هنوز ندیدهاند.
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیک کند تا چنین برخوردهایی شکل بگیرند؛ جایی که تجربهها و نگاههای متفاوت بتوانند لایههای پنهان یک ایده را آشکار کنند.
چون بعضی کشفها در سرزمینهای ناشناخته منتظر ما نیستند.
گاهی همانجا هستند که بارها نگاه کردهایم.
فقط باید کسی پیدا شود که یکبار دیگر پرده را کنار بزند و بگوید:
«دوباره نگاه کن؛ هنوز چیزی اینجا مانده است.»
کستیار؛ جایی که یک نگاه تازه، میتواند داستان پنهان پشت یک قاب آشنا را آشکار کند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود