وقتی چیزی میسازیم، معمولاً تصویری از نسخهی «درست» آن در ذهن داریم.
نور باید دقیق باشد.
اجرا باید مطابق انتظار پیش برود.
قاب باید تمیز باشد و همهچیز تا جای ممکن شبیه چیزی شود که از ابتدا تصور کردهایم.
برای همین وقتی اتفاقی خارج از برنامه رخ میدهد، اولین واکنش معمولاً ساده است:
اصلاحش کن.
اما شاید همیشه نباید اینقدر سریع تصمیم گرفت.
گاهی همان چیزی که میخواهی از اثرت حذف کنی، تنها چیزیست که آن را شبیه هیچ اثر دیگری نمیکند.
شاید یک حرکت ناخواستهی دوربین باشد که حس اضطراب صحنه را واقعیتر کرده است.
شاید نور به شکلی افتاده باشد که در طراحی اولیه وجود نداشته، اما حالا فضای منحصربهفردی ساخته است.
ممکن است بازیگر جملهای را کمی متفاوت اجرا کند یا محدودیتی در تولید باعث شود مجبور شوی راهحلی پیدا کنی که در شرایط عادی هیچوقت امتحانش نمیکردی.
در ابتدا همهی اینها میتوانند شبیه نقص باشند.
اما تفاوت میان یک نقص و یک انتخاب خلاقانه، گاهی فقط نحوهی نگاهکردن به آن است.
اگر آن اتفاق چیزی به احساس، جهان یا هویت اثر اضافه کند، شاید دیگر اشتباه نباشد.
شاید همان امضایی باشد که پروژه به آن احتیاج داشته است.
این اتفاق در همکاریهای خلاقانه هم زیاد رخ میدهد. چیزی که یک نفر مشکل میبیند، ممکن است برای فرد دیگری یک امکان باشد.
فیلمبردار میتواند در محدودیت لوکیشن یک قاب تازه پیدا کند. تدوینگر ممکن است برداشت ناقصی را انتخاب کند چون احساس واقعیتری دارد. طراح میتواند محدودیت بودجه را به بخشی از زبان بصری اثر تبدیل کند.
برای همین حضور نگاههای متفاوت اهمیت دارد.
کستیار تلاش میکند متخصصان و پروژههای صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیک کند تا یک مسئله فقط از یک زاویه دیده نشود؛ چون گاهی یک نگاه تازه میتواند چیزی را که قرار بود حذف شود، به نقطهی قوت پروژه تبدیل کند.
البته قرار نیست هر اشتباهی حفظ شود.
خلاقیت در پذیرفتن بیقیدوشرط نقصها نیست؛ در تشخیص این است که کدام نقص فقط مشکل است و کدامیک دارد چیزی تازه به تو نشان میدهد.
پس قبل از اینکه چیزی را پاک کنی، حذفش کنی یا دوباره از اول بسازی، یک بار دیگر نگاهش کن.
شاید همان چیزی که فکر میکردی اثر را ناقص کرده، دلیل اصلی متفاوتبودنش باشد.
کستیار؛ جایی که یک نگاه تازه، میتواند نقصی ناخواسته را به امضای یک اثر تبدیل کند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود