وقتی چیزی در یک داستان کم است، اولین واکنش ما معمولاً اضافهکردن است.
دیالوگ بیشتری مینویسیم، تصویر دیگری نشان میدهیم، توضیح بیشتری میدهیم یا تلاش میکنیم تمام سؤالهای مخاطب را پاسخ بدهیم.
اما گاهی داستان دقیقاً زمانی قدرتمندتر میشود که تصمیم میگیری چیزی را نشان ندهی.
گاهی چیزی که از داستان کنار میگذاری، بلندتر از هر چیزی در آن حرف میزند.
یک سکوت میتواند بیشتر از چند خط دیالوگ احساس منتقل کند.
یک صندلی خالی ممکن است حضور شخصیتی غایب را بیشتر از نمایش مستقیم او یادآوری کند. اتفاقی که خارج از قاب رخ میدهد میتواند تخیل مخاطب را فعال کند و حتی یک کات در لحظهی درست، گاهی بیشتر از ادامهی صحنه حرف برای گفتن دارد.
این همان قدرت «ناگفتهها»ست.
در داستانگویی، مخاطب فقط تماشاگر نیست. او فاصلههای میان تصاویر را پر میکند، برای سکوتها معنا میسازد و چیزهایی را که نشان ندادهایم در ذهن خودش تصور میکند.
گاهی همین مشارکت ذهنی باعث میشود یک صحنه بسیار بیشتر در خاطر بماند.
اما حذفکردن هم یک انتخاب خلاقانه است.
نویسنده باید بداند کدام جمله ضروری نیست. کارگردان تصمیم میگیرد چه چیزی بیرون قاب باقی بماند. تدوینگر تشخیص میدهد کدام لحظه باید زودتر تمام شود و طراح صدا میتواند حتی با حذف صدا، توجه مخاطب را به چیزی عمیقتر هدایت کند.
به همین دلیل، ساخت یک اثر فقط دربارهی چیزهایی نیست که به آن اضافه میکنیم؛ بخشی از هویت اثر از انتخابهایی ساخته میشود که آگاهانه کنار گذاشتهایم.
کستیار تلاش میکند متخصصان و پروژههای صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیکتر کند؛ تا نگاهها و تجربههای مختلف کنار هم قرار بگیرند و هر تصمیم خلاقانه، از اضافهکردن گرفته تا حذفکردن، با دقت بیشتری شکل بگیرد.
چون گاهی برای اینکه مخاطب چیزی را عمیقتر احساس کند، لازم نیست همهچیز را به او نشان بدهی.
گاهی باید کمی فضا خالی بگذاری و اجازه بدهی آنچه دیده نمیشود، خودش داستان را تعریف کند.
کستیار؛ جایی که حتی ناگفتهها هم میتوانند بخشی از داستان باشند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود