وقتی به یک قاب نگاه میکنیم، معمولاً چشممان مستقیم سراغ مرکز آن میرود.
قهرمان را دنبال میکنیم، اتفاق اصلی را میبینیم و چیزهای اطراف را فقط بخشی از پسزمینه تصور میکنیم.
اما داستان همیشه در مرکز قاب زندگی نمیکند.
گاهی مهمترین بخش آن، آرام و بیصدا در حاشیه منتظر مانده است.
گاهی چیزی که تمام مدت در حاشیه بوده، یک قدم جلو میآید و ناگهان میفهمی داستان اصلی همانجا پنهان بوده.
شاید شخصیتی باشد که در چند صحنه فقط از کنار دیگران عبور کرده است.
شاید شیئی کوچک در گوشهی اتاق، مکالمهای کوتاه در پسزمینه یا حتی اتفاقی باشد که بار اول چندان مهم به نظر نمیرسد.
اما کافی است کمی نزدیکتر نگاه کنی.
ناگهان متوجه میشوی همان جزئی کوچک، ارتباطی میان اتفاقها ساخته که تا امروز ندیده بودی.
و از آن لحظه به بعد، مرکز داستان تغییر میکند.
این یکی از جذابترین اتفاقهایی است که میتواند در فرایند خلق رخ دهد؛ زمانی که سازنده متوجه میشود چیزی که قرار بود فقط بخشی کوچک از اثر باشد، ظرفیت تبدیلشدن به چیزی بسیار بزرگتر را دارد.
یک شخصیت فرعی ممکن است آنقدر جذاب از آب دربیاید که مسیر روایت تغییر کند. یک لوکیشن ساده شاید تبدیل به بخشی از هویت بصری اثر شود. حتی یک پیشنهاد کوچک از یکی از اعضای تیم میتواند دری به سمت روایتی باز کند که در نسخهی اولیه وجود نداشت.
گاهی مسئله ساختن چیز تازهای نیست.
مسئله این است که چیزی را که از قبل آنجا بوده، بالاخره ببینی.
همین موضوع اهمیت نگاههای متفاوت را بیشتر میکند.
چیزی که برای یک نفر فقط پسزمینه است، ممکن است برای نویسنده، بازیگر، فیلمبردار یا طراح دیگری نقطهی شروع یک داستان کامل باشد.
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیک کند تا چنین زاویههای تازهای فرصت دیدهشدن پیدا کنند؛ چون هر آدم تازه میتواند توجه پروژه را به بخشی ببرد که دیگران تا آن لحظه از کنارش گذشتهاند.
پس شاید دفعهی بعد که احساس کردی همهچیز را در داستانت پیدا کردهای، فقط به مرکز قاب نگاه نکن.
کمی به حاشیهها فرصت بده.
شاید همان چیزی که تمام مدت فکر میکردی بخشی از پسزمینه است، آرام یک قدم جلو بیاید و نشان دهد که داستان واقعی از ابتدا متعلق به او بوده است.
کستیار؛ جایی که یک نگاه تازه، میتواند حاشیهی یک قاب را به قلب یک داستان تبدیل کند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود