در دنیای تولید، برنامه اهمیت زیادی دارد.
فیلمنامه نوشته میشود، صحنهها طراحی میشوند، تیم شکل میگیرد و برای هر مرحله تصمیمهایی گرفته میشود تا همهچیز تا حد ممکن قابل پیشبینی باشد.
اما داستانها همیشه به برنامه وفادار نمیمانند.
گاهی هوا تغییر میکند. لوکیشن آن چیزی نیست که تصور میکردی. بازیگر جملهای را متفاوت اجرا میکند یا یکی از اعضای تیم پیشنهادی میدهد که اصلاً در برنامهی اولیه وجود نداشته است.
در نگاه اول شاید این اتفاقها فقط یک دردسر باشند.
اما گاهی چیزی که قرار نبود اتفاق بیفتد، بهترین بخشِ داستان میشود.
چون خلاقیت فقط توانایی اجرای دقیق یک برنامه نیست؛ گاهی یعنی دیدن فرصتی که ناگهان وسط همان برنامه ظاهر شده است.
یک نور غیرمنتظره میتواند حالوهوای صحنه را عوض کند. یک بداهه میتواند شخصیت را واقعیتر کند. یک اشتباه ساده ممکن است زاویهای تازه نشان دهد و حضور یک همکار با تجربهای متفاوت میتواند راهحلی ایجاد کند که هیچکس از قبل به آن فکر نکرده بود.
در چنین لحظاتی، تفاوت میان «مشکل» و «فرصت» گاهی فقط به نوع نگاه ما بستگی دارد.
همکاری هم دقیقاً همینجا اهمیت پیدا میکند.
وقتی آدمهایی با تجربهها و دیدگاههای مختلف کنار هم قرار میگیرند، احتمال پیدا شدن راههای غیرمنتظره بیشتر میشود. هرکس چیزی میبیند که شاید دیگری ندیده باشد و همین تفاوت میتواند مسیر پروژه را به سمت نتیجهای تازه ببرد.
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیکتر کند؛ تا نگاهها و تجربههای متفاوت فرصت برخورد با یکدیگر را پیدا کنند و ایدههایی شکل بگیرند که شاید در هیچ برنامهی اولیهای نوشته نشده بودند.
چون بعضی از بهترین لحظههای یک اثر را نمیتوان از قبل طراحی کرد.
گاهی باید اجازه بدهی اتفاق بیفتند، آنها را ببینی و در لحظه تشخیص بدهی:
این همان چیزی بود که داستان کم داشت.
کستیار؛ جایی که اتفاقهای غیرمنتظره، میتوانند مسیر داستان را به جایی تازه ببرند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود