در یک پروژهی تصویری، معمولاً تلاش میکنیم همهچیز را کنترل کنیم.
جای دوربین مشخص است، نور تنظیم شده، بازیگر میداند کجا بایستد و هر عنصر قاب با دقت انتخاب شده است.
بعد ناگهان چیزی وارد تصویر میشود که قرار نبود آنجا باشد.
اولین واکنش شاید این باشد:
کات! دوباره میگیریم.
اما اگر همان اتفاق ناخواسته، بهترین بخش تصویر باشد چه؟
گاهی چیزی که قرار نبود وارد قاب شود، همان چیزیست که نمیگذارد قاب فراموش شود.
ممکن است یک حرکت غیرمنتظره از بازیگر باشد، تغییر ناگهانی نور، صدایی که از محیط وارد صحنه شده یا جزئی کوچکی در پسزمینه که هیچکس برای حضورش برنامهریزی نکرده است.
چنین لحظههایی یک ویژگی مهم دارند: واقعیاند.
آنها نتیجهی برنامهریزی دقیق نیستند و شاید به همین دلیل، انرژی و حسی را وارد تصویر کنند که بازسازی دوبارهی آن آسان نباشد.
البته هر اتفاق تصادفی ارزش نگهداشتن ندارد.
هنر واقعی در این است که تشخیص بدهیم چه زمانی چیزی واقعاً مزاحم داستان شده و چه زمانی همان اتفاق ظاهراً اشتباه، چیزی به اثر اضافه کرده که در هیچ استوریبوردی وجود نداشته است.
این موضوع فقط دربارهی اتفاقهای مقابل دوربین نیست.
گاهی در یک تیم هم آدمی با پیشنهادی وارد میشود که اصلاً در برنامهی اولیه جایی نداشته است. شاید ایدهاش در ابتدا با مسیر پروژه هماهنگ به نظر نرسد، اما همان نگاه متفاوت میتواند زاویهای تازه ایجاد کند و نتیجه را به جایی ببرد که از ابتدا قابل پیشبینی نبود.
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیکتر کند تا فرصت چنین برخوردهایی بیشتر شود؛ جایی که نگاهها، تجربهها و ایدههای متفاوت میتوانند کنار هم قرار بگیرند و امکانهای تازهای ایجاد کنند.
چون همیشه ماندگارترین لحظهی یک داستان، همان چیزی نیست که با دقت برایش برنامه ریختهای.
گاهی اتفاقی وارد قاب میشود و ناگهان میفهمی:
بدون آن، این تصویر دیگر همان تصویر نیست.
کستیار؛ جایی که اتفاقهای غیرمنتظره میتوانند به قابهای فراموشنشدنی تبدیل شوند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود