دوربین همیشه تصمیم میگیرد ما به چه کسی نگاه کنیم.
وقتی قهرمان وارد قاب میشود، نگاه ما همراه او حرکت میکند. حرفهایش را میشنویم، تصمیمهایش را دنبال میکنیم و اتفاقات را از زاویهی او میفهمیم.
اما جهان داستان فقط همان چیزی نیست که دوربین انتخاب کرده نشانمان دهد.
گوشهی دیگری از همان قاب، شاید کسی حضور داشته باشد که هیچکس به او توجه نمیکند.
گاهی کافیست دوربین کمی بچرخد تا بفهمی تمام این مدت، داستان واقعی برای کسی اتفاق میافتاده که هیچکس نگاهش نمیکرد.
شاید شخصیت اصلی مشغول مهمترین تصمیم زندگی خودش باشد، اما چند متر آنطرفتر، شخصیتی که فقط بخشی از پسزمینه به نظر میرسد در حال تجربهی اتفاقی بسیار عمیقتر باشد.
تا زمانی که دوربین نچرخد، ما از وجود آن داستان خبر نداریم.
و همین تغییر سادهی زاویه میتواند تمام روایت را عوض کند.
ناگهان کسی که «شخصیت فرعی» بود، گذشته پیدا میکند. انگیزههایش مهم میشوند. سکوتهایش معنا پیدا میکنند و اتفاقهایی که قبلاً فقط پسزمینه بودند، تبدیل به بخش اصلی داستان میشوند.
این فقط یک تکنیک روایی نیست.
یادآوری میکند که هر قاب، بیشتر از چیزی که در مرکز آن قرار گرفته داستان دارد.
در فرایند ساخت هم همین اتفاق رخ میدهد.
گاهی یک نویسنده، بازیگر، فیلمبردار یا تدوینگر توجه تیم را به بخشی از پروژه جلب میکند که دیگران هنوز آن را جدی نگرفتهاند.
یک نگاه تازه میتواند سؤال سادهای مطرح کند:
«اگر این بار داستان را از زاویهی او ببینیم چه؟»
و همین سؤال شاید جهانی کاملاً متفاوت بسازد.
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیک کند تا نگاههای متفاوت فرصت حضور داشته باشند؛ چون هر آدم تازه ممکن است دوربین ذهنی پروژه را کمی بچرخاند و چیزی را وارد مرکز توجه کند که تا آن لحظه در حاشیه مانده بود.
گاهی برای پیدا کردن یک داستان تازه لازم نیست جهان تازهای بسازی.
فقط کافی است همان جهان را از زاویهی دیگری ببینی.
کستیار؛ جایی که یک تغییر زاویه، میتواند داستانی را آشکار کند که تمام مدت در همان قاب حضور داشته است.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود