گاهی یک داستان مدتها بدون مهمترین شخصیتش جلو میرود.
اتفاقها رخ میدهند، آدمها تصمیم میگیرند، رابطهها شکل میگیرند و مخاطب تصور میکند مسیر قصه را شناخته است.
بعد کسی وارد میشود.
نه لزوماً با یک ورود بزرگ و پرهیاهو.
گاهی فقط در را باز میکند و وارد قاب میشود.
اما از همان لحظه، همهچیز معنای دیگری پیدا میکند.
گاهی کسی دیر وارد داستان میشود، اما با آمدنش میفهمی تمام قصه از اول دربارهی او بوده.
ناگهان صحنههای قبلی را به شکل دیگری به یاد میآوری.
یک جملهی ساده دیگر ساده نیست. تصمیمی که قبلاً عجیب به نظر میرسید، حالا دلیل پیدا میکند. حتی سکوت یک شخصیت میتواند معنایی داشته باشد که تا چند دقیقه قبل قادر به دیدنش نبودی.
شخصیت تازه فقط ادامهی داستان را تغییر نداده است؛ گذشتهی آن را هم بازنویسی کرده.
این اتفاق فقط متعلق به قصهها نیست.
در یک پروژهی تصویری هم گاهی آدمی وارد تیم میشود که حضورش فراتر از انجام یک وظیفه است.
ممکن است بازیگری برداشت متفاوتی از یک شخصیت ارائه دهد و باعث شود نویسنده بخشهایی از قصه را دوباره ببیند. شاید یک فیلمبردار زبان بصری تازهای پیشنهاد کند یا تدوینگری ارتباطی میان صحنهها پیدا کند که تا آن لحظه کسی متوجهش نشده بود.
آدم تازه لزوماً چیزی به پروژه اضافه نمیکند.
گاهی کاری میکند که چیزهایی را که از قبل وجود داشتهاند، متفاوت ببینی.
و شاید ارزشمندترین همکاریها دقیقاً همینجا شکل بگیرند.
وقتی کسی وارد پروژه میشود و سؤال، تجربه یا زاویهی دیدش باعث میشود تیم برای لحظهای به عقب برگردد و بگوید:
«صبر کن... شاید تمام این مدت داستان دیگری اینجا بوده.»
کستیار تلاش میکند فاصلهی میان چنین آدمهایی و پروژهها را کمتر کند؛ تا متخصصان صنعت تصویر بتوانند یکدیگر را پیدا کنند و برخورد یک نگاه تازه، امکانهای جدیدی برای داستان ایجاد کند.
چون بعضی آدمها فقط برای حضور در صحنهی بعدی وارد قصه نمیشوند.
گاهی وارد میشوند و ناگهان میفهمی ردّ حضورشان، خیلی قبلتر از اولین حضورشان در قاب شروع شده بود.
کستیار؛ جایی که ورود یک آدم تازه، میتواند معنای تمام داستان را تغییر دهد.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود