در بیشتر پروژهها تلاش میکنیم همهچیز درست پیش برود.
برنامه میریزیم، تمرین میکنیم، قاب را مشخص میکنیم و برای هر مرحله تصمیمی داریم تا نتیجه تا حد ممکن به چیزی که در ذهنمان ساختهایم نزدیک شود.
اما خلاقیت همیشه به برنامه احترام نمیگذارد.
گاهی چیزی اشتباه میشود.
و درست همانجا، اتفاق جالبی میافتد.
گاهی یک اشتباه، دری را باز میکند که تصمیم درست هیچوقت پیدایش نمیکرد.
شاید بازیگری جملهای را متفاوت از متن اجرا کند و ناگهان شخصیت واقعیتر شود. ممکن است نور یا شرایط یک لوکیشن مطابق برنامه نباشد، اما همان محدودیت تصویری بسازد که بسیار تأثیرگذارتر از طرح اولیه است.
گاهی حتی یک کات زودتر، حرکت غیرمنتظرهی دوربین یا تغییر ناخواسته در ریتم یک صحنه میتواند نتیجهای ایجاد کند که هیچکس از قبل طراحی نکرده بود.
اولین واکنش معمولاً اصلاحکردن است.
برگردیم، دوباره اجرا کنیم و همهچیز را به همان چیزی تبدیل کنیم که قرار بود باشد.
اما شاید قبل از اصلاح، بهتر باشد یک لحظه نگاه کنیم.
اگر این اشتباه واقعاً یک امکان تازه باشد چه؟
این به معنی بیاهمیتبودن برنامهریزی یا پذیرفتن هر خطایی نیست. تفاوت در توانایی تشخیص لحظهای است که اتفاق غیرمنتظره، چیزی ارزشمند با خودش آورده است.
همین نگاه میتواند در همکاری میان آدمها هم وجود داشته باشد.
یک نفر ممکن است پیشنهاد متفاوتی مطرح کند که در ابتدا با مسیر پروژه هماهنگ نباشد. اما گفتوگو دربارهی همان پیشنهاد شاید ایدهای را آشکار کند که هیچکدام از اعضای تیم قبلاً به آن نرسیده بودند.
کستیار تلاش میکند پروژهها و متخصصان صنعت تصویر را به یکدیگر نزدیکتر کند تا تجربهها و نگاههای متفاوت فرصت برخورد داشته باشند؛ برخوردهایی که همیشه قابل پیشبینی نیستند، اما میتوانند مسیرهای تازهای برای خلق باز کنند.
چون بعضی از بهترین لحظهها دقیقاً همانهایی هستند که قرار نبود اتفاق بیفتند.
گاهی کافی است بهجای پاککردن فوری یک اشتباه، کمی بیشتر نگاه کنی و ببینی چه دری را ناخواسته باز کرده است.
کستیار؛ جایی که حتی یک اتفاق غیرمنتظره، میتواند شروع یک داستان تازه باشد.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.
برای ثبت دیدگاه وارد شوید. ورود